Weer een dagje in de tuin bezig geweest. Belangrijkste bezigheden: - het verkruimelen der aarde, bemesten, inzaaien, egaliseren en besproeien van een aanstaand stukje gazon.
- inzaaien in potjes van zaad van allerlei planten van onbekende soort, die normaliter in de Botanische Tuin wonen.
- Mulchen van een hele hoop tuin. Hard nodig, want de slakken zijn aan een invasie begonnen. Ik hoop dat de mulch het gaat houden tegen die slijmerige teringbeesten.
Want de hele planning - die ik eigenlijk niet heb - was ernstig in het gedrang gekomen doordat ik zag dat de viooltjes waren aangevroten. Vooral de bloemblaadjes hebben het hierbij moeten ontgelden. De dader: de slak. Een slak? Nee, een heleboel slakken. En van een formaat dat ze zich heel makkelijk kunnen verstoppen in, onder, op een minibed viooltjes. Gevonden: 67 slakken! Ik
gok dat ik ze niet allemaal heb opgepakt en koelbloedig heb vermoord. Het doden van slakken is een nauwelijks bevredigende bezigheid. Walging is wat ik voel als ik er weer 15 tussen twee bakstenen fijn wrijf. Er blijft hoegenaamd niets van over, behalve wat slijmerig vocht. Het is niet bepaald een overwinning om deze grootste loosers uit het dierenrijk uit hun lijden te verlossen. Nu maar hopen dat ze met hun gemene mondjes niet nog meer schade aan gaan richten. Ik heb het nu al - en het is nog vroeg in het seizoen - volledig met ze gehad. Maar het lijkt er voorshands op dat de eerste slag om violenveld in mijn voordeel is beslist.
En op advies van meer dan een tuinboek heb ik drie biervallen aangelegd. Het schijnt dat slakken dol zijn op bier, maar er ook behoorlijk dood aan gaan als ze er in vallen. Alhoewel het toch van de gekke blijft dat je daar een heel blikje bier aan op moet offeren... En eigenlijk is het ook een veel te mooie dood voor zo'n klotenbeest als een slak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten