Woelrat en teigetjes?

Reviaanse toestanden op de tuin: er zijn woelratten en teigetjes gesignaleerd! Nou vooruit, geen teigetjes, maar wel woelratten. Na de Grote Slakkenslachting is het slakkenprobleem grotendeels opgelost. Maar nu is er weer een nieuwe vorm van tuindersongemak. Woelratten heten niet voor niets WOELratten: ze woelen dat het een lieve lust is. Nette rijtjes bieten, wortelen en wat niet al storten daardoor deels in. De worteltjes hebben geen vast grond meer onder de voeten, waardoor jong grut afsterft. De volwassen plantjes kunnen wel wat leien.

Enig webonderzoek leert dat woelratten op zich schattige diertjes zijn, maar een ontzettende teringbende van je tuin kunnen maken. Knollen, bollen en wortelen worden aangevreten en inderdaad, zaaibedjes worden ondermijnd. Ook voor de bestrijding van de woelrat zijn allemaal prachtige tips te vinden. Flessen zonder bodem in de grond steken zodat ze dankzij de wind nare fluittonen voortbrengen, de gang vol gooien met vlierbessengier, allerlei vallen, het inschakelen van natuurlijke vijanden als kat en vos, en last but not least, de chemische oorlogsvoering. Ik ga maar eens beginnen met de gier.

DIEVEN EN FLESSEN

Niet dat het echt hele relevante informatie is, maar het schijnt nodig te zijn dat je je tomaten dieft. Leuk als je dan zegt 'Ik moet de tomaten dieven' sommige personen dat horen als 'tomatendieven'. Dat je dan er achteraan vergeet te zeggen: '...in elkaar slaan!' of zoiets. Nu wist ik zelf wel dat dieven iets heeft te maken met het verwijderen van uitlopertjes, maar welke moet je dan weghalen en welke moet je laten zitten? Ach ja, op internet is het antwoord natuurlijk snel gevonden. Met een prachtige filmpje over het dieven van tomaten.

Een van mijn vele buurmannen op de tuin - deze had een behoorlijke snor, sprak Nederlands met een mal accent en had last van humor - vroeg vorige week of de flessen al een beetje groeiden... Hij had het vast over mijn slakkenvallen.

GROEISPURT INGELOPEN?

Vandaag flink bezig geweest om de groeispurt die mijn plantjes afgelopen week hebben gehad in te lopen. Ik ben flink opgeschoten, maar ach ja, met een tuin is het natuurlijk nooit echt af.

De druif aan de voorkant is weer lekker gekortwiekt en onwillige takjes zijn omgeleid, zodat er voor de langskomende fietsers weer een keurig druivenboogje te bewonderen is. De foto is dus van vóór de operatie.

Voor de kapucijners heb ik nog wat extra klimmogelijkheden gebouwd. Ze hadden de toppen van het rijshout al bereikt. Verder nog wat stamboontjes geplant en tomaten, iets wat weer een enorme verrassing wordt, want ik vergeet vast weer waar... En de laatste courgette- dan wel pompoen- dan wel komkommerplantjes zijn ook uitgezet. Verder heb ik tien kropjes sla geoogst om morgen uit de delen aan de collega's. Voor zover ze die willen hebben dan...

BROEIKASWEER

Afgelopen week was het ouderwets PVV-weer: gruwelijke buien aan een drukkend klimaat. Je kan er veel over zeggen, een groeizaam weder is het wel. Een grote broeikas. De plantjes in beginnende en gevorderde staat van volwassenheid, zijn in een week tijd tot wel 20 centimeter gegroeid. Ik herkende mijn tuin sogar niet meer terug.

De kapucijners hebben de hoogste toppen bereikt van de takken waarlangs ze mogen opklimmen. Er zijn ineens prachtige bloemetjes uitgekomen in lila en paars. De uien beginnen er echt serieus als ui uit te zien. De sla heeft prachtige kropjes gevormd. De klimplantjes tegen de schutting zijn ook decimeters hoger opgeklommen.

In de kas leek het wel een tropisch regenwoud, met een doorwoekerende druif. Een kas in een kas, dat schier lekker op. En dan heb ik zelfs een mini-kas in de kas in de kas. De pompoenpitten daarin zijn massaal gaan ontkiemen en inmiddels bijna tegen het dak van de kas in de kas in de kas aan gegroeid. Er bloeit van alles, zoals de boerengerbera, of wat was het ook weer? Dat blijft een leerpuntje voor volgend jaar: beter bijhouden wat ik waar plant, want je raakt na een tijdje het overzicht echt volledig kwijt. Dat wordt een zomer vol verrassingen!

ESCAR-GOOOOOOOOOOOOOO!

Ik heb de slakken gewaarschuwd dat ik het zat was met hun geknaag, maar zij sloegen met zijn allen mijn waarschuwingen in de wind. Ergo: ik ben op advies van een collega overgegaan tot chemische oorlogsvoering. Niet zo heel chemisch trouwens, het is een ecologisch middel om slakken om te leggen. Biologische fluorescerende lichtblauw-groene hagelslagjes, die leiden tot een waarachtige dood voor iedere slak die zich er aan te goed doet. Teruggetrokken in hun spleet, holletje of onder een steen gaan ze de pijp uit. Geen lijkjes dus all over the place.

Het lijkt aardig te helpen, alhoewel er al weer anderhalf peperplantje was opgevroten. Ach, als de plantjes harder groeien dan de slakken kunnen eten, dan valt het allemaal wel mee. En voor alle tuinders die massaal dit blog lezen: wilt u af van uw slakken, go Escar-gooooo!